Archive for June, 2014

Βιογραφία

Written by admin on . Posted in Όροι Συμβολαίου

biography

Mike Bartlett
O Mike Bartlett γεννήθηκε το 1980 και μεγάλωσε στο Abingdon, έξω από την Οξφόρδη της Αγγλίας. Η μητέρα του ήταν διευθύντρια και ο πατέρας του ψυχολόγος. Από πολύ νέος γνώριζε την κατεύθυνση που ήθελε να πάρει η επαγγελματική του πορεία και έτσι μετά τη φοίτησή του στο λύκειο αρένων του Abingdon (απ’ όπου και αποφοίτησε το 1999) σπούδασε στο τμήμα Αγγλικής λογοτεχνίας και θεατρικών σπουδών του πανεπιστημίου του Leeds, όπου και έγραψε τα πρώτα του έργα και ταυτόχρονα σκηνοθέτησε και έπαιξε σε πολυάριθμες παραστάσεις. Στη συνέχεια μετακομίζει στο Λονδίνο όπου και δημιουργεί την ομάδα “Apathists” η οποία συναντιέται μηνιαίως και γράφει και ανεβάζει μικρές παραστάσεις στο θέατρο του Battersea.
Έχει γράψει ήδη πάνω από 15 έργα για το θέατρο και για το ραδιόφωνο και έχει βραβευθεί πολλές φορές
Γι’  αυτά. Τον Ιούλιο του 2005, έλαβε μέρος στις «Νέες Φωνές – Παραστάσεις 24ώρου” του Old Vic με αποτέλεσμα την παρουσίαση του έργου του “Comfort” το οποίο γράφτηκε και ανέβηκε μέσα σε 24 ώρες. Το έργο του για το ραδιόφωνο “Not talking”, το οποίο μεταδόθηκε από το BBC το Μάρτιο του 2006 και εξέταζε τα θέματα γύρω από την αντίρρηση συνείδησης στη Βρετανία κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και τα προβλήματα του εκφοβισμού εντός των ενόπλων δυνάμεων, κέρδισε το βραβείο Tinniswood και το βραβείο Imison πρωτοεμφανιζόμενου στο ραδιόφωνο συγγραφέα. Το Μάιο του 2007 και ενώ κατέχει ήδη τη θέση του “Writer in residence” (συγγραφέας υπό τη στέγη) του Royal Court Theatre, το έργο του “My child” κάνει πρεμιέρα εκεί. Ακολουθούν τα έργα “Artefacts”, “Love Contract” (το οποίο αρχικά γράφεται για το ραδιόφωνο και στη συνέχεια διασκευάζεται για το Royal Court Theatre και παίρνει τον τίτλο “Contractions”
Όροι Συμβολαίου) και το «Cock», το οποίο κέρδισε το 2010 το βραβείο Laurence Olivier και αποτελεί το δεύτερο έργο του συγγραφέα που έχει μεταφραστεί και παρουσιαστεί στην Ελλάδα.

Το έργο

Written by admin on . Posted in Ένα άλλο παράθυρο

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ
Μια νεοκλασική μονοκατοικία στα Εξάρχεια και δυο γυναίκες, η Αλκμήνη και η Βόλια, που συμβιώνουν, ορίζοντας ως οχυρό της ασφαλούς συντροφικότητας τους αυτό το υποθηκευμένο σπίτι. Ένας νέος ενοικιαστής, ο Ανέστης, που θα αναστατώσει τη ζωή τους. Η Αλκμήνη φέρει την ευθύνη να διασώσει την πατρική κληρονομιά. Η Βόλια της συμπαραστέκεται..Ο Ανέστης θα γίνει ο αναπάντεχος σύμμαχος στην τελική λύση. Το κατασχετήριο έρχεται και το οχυρό θα πέσει. Ένα άλλο παράθυρο θα ανοίξει και μια άλλη ζωή θα ξεκινήσει.
Επιλέγοντας τη δομή μικρών σκηνών, η Δώρα Κουγιουμτζή σταχυολογεί κομμάτια ζωής τριών ανθρώπων. Χωρίς να επιδιώκει μια συνεχή χρονική ροή των σκηνών, αλλά και χωρίς η επιλογή των στιγμών να «υποκρίνεται» την αυθαιρεσία του τυχαίου, η συγγραφέας διαιρεί με κινηματογραφική τεχνική την καθημερινότητα, συμπυκνώνοντας το δραματικό περιεχόμενο σε σύντομα στιγμιότυπα.
Με αφομοιωμένους τους ρεαλιστικούς όρους της νεοελληνικής θεατρικής γραφής, η συγγραφέας εμπιστεύεται τη δύναμη του υπονοούμενου, της υποβολής του νοήματος, των αποσιωπητικών.
Ο διάλογος της ολοκληρώνεται μόνο στα βλέμματα των ηθοποιών που θα τον αποδώσουν σκηνικά. Με άλλα λόγια εμπιστεύεται το κείμενό της στη σκηνική πράξη. Έργο νεοελληνικό που δεν ξεχνά όμως πως είναι και έργο σύγχρονο, το Ένα άλλο παράθυρο υποβάλλει το νόημα χωρίς να το τοποθετεί βίαια επί σκηνής, χωρίς ο λόγος να είναι αρκετός για να επιβεβαιώσει την πράξη, χωρίς η λέξη να εκβιάζει το νόημα. Στο προσωπικό σύμπαν κοριτσιών – όπως και σε κάθε μικρόκοσμο – η επικοινωνία δεν μπορεί να έχει ανάγκη την επεξήγηση, τον ορθά ανεπτυγμένο λόγο, την ανάλυση. Τα συναισθήματα επικοινωνούν καλύτερα μέσα στην αρμονική σιωπή της συνενοχής. Οι λέξεις κερδίζουν έδαφος όταν διαταραχθεί η ισορροπία, όταν ανατραπούν οι βεβαιότητες, όταν πρέπει να ξανακερδηθεί η εμπιστοσύνη. Στο λαβύρινθο των σύγχρονων σχέσεων το αίνιγμα της επικοινωνίας μοιάζει με μισοτελειωμένο πάζλ. Και τη μορφή αυτή επιλέγει να δώσει στο διάλογο η συγγραφέας, με το καίριο και ουσιαστικό φωλιάζει στα κενά που ανοίγει η σιωπή.

Συγγραφεας

Written by admin on . Posted in Ένα άλλο παράθυρο

Βιογραφικό Σημείωμα

ΔΟΡΑ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗ
Γεννήθπκε στη θεοσαλονίκη. Από μικρή ασχολή- θηκε με τη μουσική. Αποφοίτησε από το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριοτοτελείου Πανεπιστημίου θεσοαλονίκης, ενώ σπούδασε πιάνο και πήρε πτυχίο στα Ανώτερα θεωρητικά, αρμονία και αντίστιξη. Η πρώτη της επαφή με το θέατρο γίνεται μέσα από το Κέντρο θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης, όπου παρακολουθεί τους δύο κύκλους θεατρικής έκφρασης. Γράφει μουσική για θεατρικές παραστάσεις σε σκηνοθεσία Π. Ζηβανού, Β. Οικονόμου και Μ. Μπαρμπατσάλου. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός – Μουσικής – στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη συγγραφή. Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί στο λογοτεχνικό περιοδικά «Πάροδος» όπου εκδίδει και επιμελείται ο Κ. Ριζάκης. Το «Ένα άλλο παράθυρο» είναι το πρώτο της θεατρικό έργο. ]

Το Ολοκαύτωμα

Written by admin on . Posted in Ραχήλ

olokaftoma

Το Ολοκαύτωμα δεν ήταν μια φυσική καταστροφή, αλλά ένα κοινωνικό γεγονός που πραγματώθηκε βήμα βήμα από καθημερινούς ανθρώπους οι οποίοι ενστερνίστηκαν τις προκαταλήψεις, τα κηρύγματα του μίσους, της βίας, της υπεροχής της δικής τους φυλής ή του δικού τους έθνους έναντι των «Άλλων». Από συνηθισμένους ανθρώπους που ακολούθησαν μεγάλους ηγέτες, που υπάκουσαν αδιαμαρτύρητα, που εκτέλεσαν διαταγές ή σιώπησαν μπροστά φρίκη.
Η Θεσσαλονίκη θυσίασε ακριβά στο βωμό του παραλογισμού. Φεβρουάριος 1943: Οι Εβραίοι της πόλης υποχρεώνονται να φορέσουν το κίτρινο αστέρι. Μεταφέρονται σε γκέτο. Σημαδεύονται τα σπίτια και τα καταστήματά τους. Δευτέρα 15 Μαρτίου: Οι πρώτοι 2.8οο φορτώνονται σε τρένα για τη νότια Πολωνία. Μέχρι τον Αύγουστο του 1943 σαράντα πέντε χιλιάδες μεταφέρονται στο Άουσβιτς και θανατώνονται στους θαλάμους αερίων. Συνοικίες ολόκληρες. Μια πόλη, από το λιμάνι ως τον Λευκό Πύργο κι αποκεί ως τη Μαρτίου, είναι δυνατόν να περάσει μέσα από λίγες καμινάδες;
«Παρόλο που ή πόλη δεν φταίει για τα εγκλήματα των ναζί, ωστόσο υπάρχει μια υποδόρια ενοχή, ότι οι άνθρωποι αυτοί που ζούσαμε δίπλα τους τόσα χρόνια και οι οποίοι κάποτε ήταν και οι αφέντες αυτής της πόλης, αυτό ούτε τους το αναγνωρίσαμε ούτε τους συμπαρασταθήκαμε, εκτός από λίγες εξαιρέσεις» (Ντίνος Χριστιανόπουλος – ΑΥΓΗ 1.1.2005). Ο Δήμος Θεσσαλονίκης τον περασμένο Ιούνιο, μετά από 65 χρόνια, ανακάλυψε το Ολοκαύτωμα και τίμησε τους επιζώντες. Όλο αυτό το διάστημα οι ψίθυροι συνόδευαν το εκκωφαντικό γεγονός, εκεί όπου έπρεπε να ακουστεί η κραυγή. Το συνόδευε, όμως, και η ένοχη σιωπή εκείνων που, όπως γράφει ο Γιώργος Ιωάννου, είχαν ανοίξει τα εβραίικα μαγαζιά κι έβλεπες «κρεβάτια, μπουφέδες, ντουλάπες, καναπέδες, κομοδίνα, να ανεβαίνουν με σκοινιά σε δεύτερα και τρίτα πατώματα, που βέβαια δεν φαίνονταν από το δρόμο» («Εν ταις ημέραις εκείναις»), αναφερόμενος στο «γιάγμα», τη διαρπαγή των περιουσιών που ακολούθησε τη φυγή των Εβραίων.
Η «Ραχήλ» του Γρηγόριου Ξενόπουλου, από το Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης, είναι μια στιγμή στον αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη. Μια παράσταση που προσπαθεί, με τον δικό της λόγο, να σπάσει τις προκαταλήψεις, να ταράξει την αμέριμνη συνείδηση της πόλης, υπενθυμίζοντας, με τον τρόπο της, μια συλλογική ενοχή που δεν βιώθηκε.

Μάκης Καραγιάννης
Πεζογράφος – Κριτικός

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Written by admin on . Posted in Ένα άλλο παράθυρο

Ένα νεοελληνικό έργο σήμερα. Ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει; Ποια κοινωνική πραγματικότητα να αποτυπώσει και να προσπαθήσει να ερμηνεύσει ;
Τον τελευταίο καιρό η ελληνική κοινωνία βιώνει μια μεγάλη κρίση που την κλονίζει συθέμελα. Το οικονομικό πρόβλημα αποτελεί απλώς μία παράμετρο του φαινομένου. Ή ίσως και την αφορμή για να αναδειχθεί το πραγματικό νόσημα. Ένα απόστημα, στο οποίο συσσωρεύονται, από συστάσεως νεοελληνικού κράτους, πυώδεις, δύσοσμες εκκρίσεις παραγοντισμού, διαφθοράς και ατομοκεντρισμου. Ιδιαίτερα μετά τις Βαριές ήττες των συλλογικών οραμάτων, με τελευταία σε χρονολογική σειρά «τη χαμένη άνοιξη», που οδήγησε στην επιβολή της χούντας, η ατομική λύση, το προσωπικό βόλεμα προκρίνεται ως ο μόνος δρόμος επιβίωσης.
Μέσα σ αυτή τη νοσηρότητα κινούνται και δρουν οι ήρωες του έργου. Στην Αθήνα, σήμερα, τρία νέα παιδιά, δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Σέρνουν βαριές παρακαταθήκες. Να σώσουν την επιβαρημένη πατρική κληρονομιά. Επιλέγουν να προσπαθήσουν και δημιουργούν παράλληλα έναν μικρόκοσμο ανθρωπιάς, μια μικρή κοιτίδα ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων, παλεύοντας να κλείσουν ερμητικά την
πόρτα στο εξωτερικό περιβάλλον της φτώχειας, της ανεργίας, της βίας, της αγριότητας, και εντέλει του απανθρωπισμού. Η περιχαράκωση, όμως, ακόμα και σε μία ιδανική ουτοπία δεν φαίνεται να είναι η λύση.
έξω κόσμος εισβάλλει δυναμικά κάτω από την πόρτα. Και τότε οι ήρωες παύουν να εθελοτυφλούν, παύουν να παλεύουν για το ανέφικτο. Στέκονται απέναντι σε ότι μέχρι σήμερα προσπαθούσαν να αποφύγουν, το κοιτούν κατάματα και δρούν, εμπνεόμενοι ο ένας από τον άλλο, στηρίζόμενοι ο ένας στον άλλον.
« Η μόνη ελπίδα, η καταστροφή» προτείνει η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη- Ρούκ αξιολογώντας το σημερινό αδιέξοδο.! Τις κοινότητες, ειδικά νέων ανθρώπων, που Βασίζονται στην αλληλεγγύη και τον ανθρωπισμό και δρουν ενάντια σε ότι τους προτείνε- ται και τους επιβάλλεται, αναζητώντας έναν «άλλο» δρόμο, ένα «άλλο» παράθυρο, προτάσσει ως διέξοδο η Κουγιουμτζή. Σ’ ένα έργο σχέσεων, βαθύτατα ανθρώπινο και γι αυτό ουσιαστικά πολιτικό..
Ίσως τελικά υπάρχει λύση

Μαρία Μπαρμπατσάλου

Αντί σημειωματος

Written by admin on . Posted in Ατσάλι

Από τί υλικό είναι φτιαγμένες οι φυλακές του καθένα μας;
Από ΑΤΣΑΛΙ δηλαδή ένα κράμα σιδήρου και άνθρακα;
Από μνήμες που κάνουν το μυαλό να ματώνει;
Από ενοχές για όλα όσα δεν τόλμησαν να υπάρξουν;
Ή από έρωτες που φοβήθηκαν να σκαρφαλώσουν στον ουρανό;
Π.Ζ.

κεντρο θεατρικης ερευνας θεσσαλονικης